စြန္႔စရာ ကိုယ္ပိုင္တာ ဘာမွ မရွိ...

သူ႔သေဘာ သူေဆာင္တာသိ...

ကုိယ့္လမ္းကိုယ္ေလ်ာက္ၾကစို႔...
ထိုးကြင္းမင္ေၾကာင္နဲ႔ မင္းသားတပါးကို ျပားျပား၀ပ္ ကန္ေတာ့ကာ မွန္ပါ့ဖ်ာ့ သင့္ေတာ္ေၾကာင္းပါဖ်ာ့ေတာ့ လုပ္ မေနႏုိင္...
၃၀ ရွိပါတယ္...

မၾကာခဏ ေခာတ္ၾကီးကိုက မေကာင္းပါဘူး။ ပ်က္စီးေနပါျပီလို႔ ညည္းျငဴသံ ၾကားရတတ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ရိုင္းစိုင္းခဲ့သည့္ ကိေလသာေတြက လြန္ခဲ့ေသာ အႏွစ္ ၂၅၀၀ မွ ယခုတိုင္ ထူးမျခားပင္။ ရာထူးအတြက္ အာဏာအတြက္ မင္းစီးစိမ္အတြက္ အေဖကိုလဲ သတ္ရဲသည္၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမကိုလဲ သတ္ရဲသည္၊ ေမာင္ႏွမခ်င္းလဲ လင္မယားလုပ္ရဲသည္။ 

ယခုေခာတ္တြင္ေတာ့ ပိုယဥ္ေက်းလာသည္။ 

သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ကိုးကြယ္ရာဘာသာတရားကို ညစ္ေထးေအာင္ အဆင့္အတန္းနိမ့္ေအာင္ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်ၾကသည္။ 

ကိုယ့္လူမ်ိဳးကို လူအထင္ေသးခံရေအာင္ ဆဲြခ်ျပီး မိမိ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အသံုးခ်ၾကသည္။ 

ယခင္က ျမန္မာဆိုလ်င္ စကၤာပူ၊မေလးရွား၊ထိုင္း၊အင္ဒိုတ၀ိုက္မွာ ခ်စ္ခင္ၾကသည္။ ေလးစားၾကသည္။ သိမ္ေမြ႔သည္၊ သစၥာရွိသည္၊ အမွန္ေျပာသည္၊ နာခံတတ္သည္၊ စသျဖင့္ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ား ရရွိတတ္သည္။ လမ္းသြားရင္း ကားေပၚရထားေပၚမွာ အလိုလို ဂရုျပဳ ေလးစားခံရတတ္ပါသည္။ 

စကၤာပူမွာဆို အလုပ္လူေလ်ာ့တာေတာင္ ျမန္မာေတြကို ခ်န္ထားျပီး အျခားလူမ်ိဳးမ်ားကို ေလ်ာ့တတ္သည္။ မေလးမွာလဲ အခ်ိဳ႔ဆိုင္ေတြဆို ဆိုင္ရွင္က ျမန္မာ ေကာင္တာ၊ ျမန္မာ စားပြဲထိုး၊ စသျဖင့္ ျမန္မာေတြကို ယံုၾကည္ကာ ပံုအပ္ထားၾကသည္။ ျမန္မာေတြကို ယံုျပီး သစ္သီးဆိုင္ေတြ အုန္းသီးဆိုင္ေတြတြင္ အက်ိဳးတူလုပ္ၾကသည္။ ျမန္မာ နာမည္ရခဲ့ပါသည္။ 

ျမန္မာ ဘုန္းၾကီးေတြဆိုလဲ ေလးစားၾကသည္။ ၾကည္ညိဳၾကသည္။ အခ်ိဳ႔ မေလးလူမ်ိဳးမ်ားပင္ ျမန္မာ ဘုန္းၾကီးမ်ားႏွင့္ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု ရိုက္လိုၾကသည္။ 

တေန႔က ပီနန္းကထိန္သို႔ ၾကြလာသည့္ ျမန္မာဘုန္းၾကီးမ်ား ေကအယ္ ျမိဳ႔လည္ေခါင္မွာ ဓာတ္ပံုသြားအရိုက္ မေလးတစုက ၀ိုင္းရုိက္ၾကသည္။ 

ယေန႔ ႏုိင္ငံျခား သတင္းမ်ားတြင္ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ အစြန္းေရာက္မ်ား လူသတ္သည္၊ မီးရႈိ႔သည္၊ စသျဖင့္ အေဖၚျပခံရသည္မွာ ရိုးေနျပီ။

ဒလိုင္းလားမားတို႔ကဲ့သို႔ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ သတိေပးစကား ေျပာၾကားမႈမ်ားကို ခံေနရျပီ။

ႏိုင္ငံတကာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အထင္ကရ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက သတိေပးစကားမ်ား ေျပာၾကားမႈကို ခံေနရျပီ။ 

ကမာၻ႔အလည္တြင္ ျမန္မာ၏ ပံုရိပ္သည္ ယိုယြင္းလာေနသည္။ 

 

Music Store***
Interesting...

ဘယ္ေလာက္ လွည့္ႏုိင္မလဲ
ဘယ္ေလာက္ လိမ္ႏုိင္မလဲ
အမွန္တရားဟာ တခ်ိန္က် ေပၚရမွာပါ...
စူ႔ကံ ၀ကံေပါ့ေလ...

ကိုယ့္စိတ္ကူးေတြကိုယ္ မယံုဘူးလား...
လြတ္လပ္မႈကို မေျမာ္လင့္ဘူးလား...
ညည္းေငြ႔မႈေတြက လြတ္ျပီး ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ မလုပ္ခ်င္ဘူးလား...
သြားၾကစို႔...
ႏႈတ္ဆက္ေတာ့မယ္ အာစီအယ္ရယ္...
၂၆ႏွစ္တာ မိသားစုနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ
ေဆြမ်ိဳးညာတကာေတြကို ေထာက္ပံ့
သာသနာေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ခြင့္ ရေစတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္...
မင္းအတြက္ ဆက္ျပီးအလုပ္လုပ္ေပးဖို႔ ငါ့မွာ အင္အားေတြ မရွိေတာ့ဘူး...
ခြန္အားေတြ ကုန္ခန္းသြားျပီ...
ငါ့စိတ္ကူးထဲမွာ ရွိတဲ့ အေကာင္အထည္ေလးေတြကို လက္ေတြ႔ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရင္း...
ငါ့ရဲ့ တတိယဘ၀ကို စေတာ့မယ္...
... ေနာက္ႏွစ္ ေဖေဖၚ၀ါရီ ႏုိ႔တစ္... ဧျပီ ထြက္မည္...
အရင္ကေတာ့ စြန္႔လႊတ္ပါျပီေျပာလာတာ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္သြားျပီ၊
မျပတ္သားေသာစိတ္၊ မျပတ္သားေသာ အေနအထားေၾကာင့္ ဒရြတ္တိုက္ပါလာသည္။
ထို႔ေၾကာင့္  ဒဏ္ရာေတြလဲ ရခဲ့သည္။
ေငြေၾကးေၾကာင့္ ဆံုလည္ႏြားျဖစ္ခဲ့ရတာလဲ ၾကာျပီ။
... အခုေတာ့ စိတ္ထဲတြင္ တကယ္ျပတ္ျပီ။
သူအက်ိဳးမရွိ၊ ကိုယ္အက်ိဳးမရွိ ဇာတ္ကို ဆက္မကခ်င္ေတာ့ျပီ။
သူလဲ အက်ိဳးရွိရာ ဆက္သြားပါေစေတာ့...
ကိုယ္လဲ ကိုယ္ယံုၾကည္ရာ ဆက္ကာသြားေတာ့မည္...
ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ ေငြေၾကးတခုတည္းနဲ႔ တိုင္းတာရတာမဟုတ္။
ကိုယ္လုပ္ေသာ အလုပ္သည္ မိမိသူတပါး ႏွစ္ဦးသားအတြက္ မည္မွ် အက်ိဳးမ်ားသနည္း။
ကိုယ့္အလုပ္ေၾကာင့္ လူဘယ္ႏွစ္ေယာက္ အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ားသနည္း။
ေဘာစ့္အိပ္ေထာင္ ေဖာင္းတာေလာက္နဲ႔ေတာ့ အက်ိဳးသိတ္မမ်ား။
ကိုယ့္မွာေရာ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ ရွိရဲ့လား။
သမာအာဇီ၀ ျဖစ္ရဲ့လား...
စတာေတြေပါ့...
အဲဒီေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ၾကပါျပီ။
အားလံုးကို လႊတ္ခ်ေတာ့မည္...

လုပ္စရာ

လုပ္စရာ ၂ခုပဲရွိတယ္။
၁။ အလုပ္လုပ္မယ္
၂။ အလုပ္လုပ္ေနတာကို ေနာက္က သတိနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနမယ္...